مورینیو در رئال؛ تغییرات و چالش‌های جدید او

به گزارش تیترستان؛ یک روزنامه‌نگار آاس به تازگی دربارهٔ مستند مورینیو در نتفلیکس نوشت: چند روز پیش به اشتباه این مستند را تماشا کردم و بیلبوردی در لندن توجهم را جلب کرد که نوشته بود: «اسپویلر: در نهایت او برنده می‌شود.»

این جمله خاطرات قدیمی را در من زنده کرد، زیرا ما طرفداران رئال می‌دانیم که او در اینجا در نهایت شکست خورد. هرچقدر هم که حامیانش اصرار کنند، او باخت. زندگی به اندازه کافی تلخ است و آدم نمی‌خواهد فوتبال را هم با تلخی مواجه کند. بنابراین با اشتیاق به یادآوری دوران مورینیو پرداختم و با تصاویری از استادیوم و بازی‌هایش غرق شدم. خوشبختانه پیش از اینکه به دوران رئال برسم، خوابم برد.

روز بعد، در کنفرانس مطبوعاتی او یادداشت‌برداری می‌کردم و متوجه شدم که او دیگر آن مورینیوی همیشگی نیست. او به آرامی صحبت می‌کرد و به نظر می‌رسید کسی به او گفته است که با جنگ‌هایش رئالی‌ها را دو دسته کرده، بنابراین نباید همه چیز را خراب کند.

زمان نخستین بازی در بارسلونا فرا رسید و او گفت که در برابر وینی قلدرمآبی می‌کند. در آن لحظه واقعاً نگران شدم، چون من سال‌هاست از این نظریه دفاع کرده‌ام. غرور من که توسط مورینیو پرورش یافته بود، با دفاع او از پرستیانی نژادپرست تحت تأثیر قرار گرفت.

چهارشنبه شب با همین احساسات و بدون هیچ جبهه‌گیری به برنابئو رفتم. هواداران کاملاً تسلیم شده بودند. تشویق‌های مداوم هنگام معرفی اسامی و ژست خاص او روی اسکوربورد. در دقیقه اول، شعارهایی به افتخار او. اما فوتبال چه؟ توپ در اختیار حریف بود و پرس ناپدید شده بود. بازی کسل‌کننده و سنگین بود، جز در لحظاتی که برناردو (مودریچ جدید) کاری را تکرار می‌کرد که بارها علیه خودمان کرده بود: حفظ توپ در پشت محوطه جریمه حریف.

در نیمه اول، داستان تکراری سال‌های اخیر تکرار شد. دو بازیکن کاملاً جدا از روند پرس، هم‌تیمی‌های خود را تحت فشار قرار می‌دادند. اما پس از استراحت بین دو نیمه، یک گام به جلو در پرس و امباپه فوق‌العاده به حل مسائل پرداخت. مورینیوی متفاوت، ولی مشکلات مشابه هنوز پابرجاست.