محمود خوردبین و یادگارهای قهرمانی پرسپولیس در آسیا

به گزارش تیترستان؛ اگر این عکس‌ها را صحنه آغاز یک فیلم تصور کنیم، دوربین باید چند لحظه‌ای بر روی یک تصویر قدیمی بماند. در این تصویر، محمود خوردبین با موهای مرتب، سبیل باریک و لبخندی که هنوز در رنگ‌های کمرنگ کاغذ نمایان است، دیده می‌شود. او با یقه‌اسکی زرد و نگاهی به بیرون از قاب، لحظه‌ای برای عکس مکث کرده است. در کنار این پرتره، جوانی‌اش در نمایی باز ادامه دارد: پیراهن و شورت ورزشی، جوراب‌های قرمز و دستی که به سمت دوربین بالا رفته است. در پایین عکس نوشته شده: «توپچی‌های جوان و امید فوتبال ایران». کلمه «جوان» به خوبی حس امید و آینده را منتقل می‌کند.

دوربین به آرامی عقب می‌آید و اکنون محمود خوردبین با موها و ریش سفید، پیراهن روشن و تصویری از سال‌های بازی‌اش روبه‌روی ما نشسته است. آنچه در نمای قبلی دیده نمی‌شد، مردی است که از تمام آن سال‌ها عبور کرده و جوانی‌اش را اکنون در برابر دوربین به تصویر می‌کشد. این دو چهره در کنار هم قرار دارند: یکی بر روی کاغذ با پیراهن قرمز و دیگری که بر اثر گذر زمان تغییر کرده است. نگاه تماشاگر از چهره‌ای به چهره دیگر می‌رود، گویی بخواهد فاصله‌ای به اندازه چند دهه را طی کند. برای بسیاری از علاقمندان فوتبال، نام خوردبین یادآور مردی است که در کنار نیمکت پرسپولیس قرار داشته است. چهره‌ای آشنا در روزهای پیروزی و شکست، در رفت و آمد مربیان و بازیکنان.

عکس روی زانوی او، قصه‌ای قدیمی‌تر را روایت می‌کند. به روزهایی که خود او پیراهن مسابقه به تن می‌کرد و به میدان می‌رفت. این سال‌ها با ۱۷۰ بازی برای پرسپولیس در کارنامه‌اش ثبت شده‌اند و او را در رتبه سی‌ام فهرست بازی‌های این باشگاه قرار می‌دهد. با ۴۰ گل نیز، پانزدهمین گلزن تاریخ پرسپولیس است. این اعداد یادآور سال‌هایی هستند که خوردبین بخشی از خط حمله سرخپوشان بود و حالا تنها چند تصویر از آن‌ها باقی مانده است.

خوردبین قهرمانی‌های جام منطقه‌ای ایران در سال ۱۳۵۰ و دو قهرمانی جام تخت جمشید در سال‌های ۱۳۵۲ و ۱۳۵۴ را در کارنامه دارد و همچنین در دو نایب قهرمانی پرسپولیس در سال‌های بین قهرمانی نیز حضور داشته است. هرکدام از این سال‌ها برای او مجموعه‌ای از چهره‌ها و مسابقه‌ها را به همراه دارد، همبازیانی که در کنارشان ایستاده، توپ‌هایی که به سمت دروازه فرستاده و روزهایی که با امید قهرمانی به میدان رفته است. این خاطرات بخشی از تاریخ پرسپولیس و مردانی قابل احترام هستند. در میان این خاطرات، فصلی آبی‌ رنگ نیز وجود دارد. خوردبین به‌عنوان بازیکن قرضی، در سال ۱۹۷۰ در مسیر قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا با تاج، استقلال امروز، همراه بود. حضوری که نام او را به یکی از فصل‌های ماندگار تاریخ رقیب نیز پیوند می‌دهد.

تماشای عکس‌های قدیمی این حس را دارد که ما ادامه فیلم را دیده‌ایم، اما آدم‌های داخل تصویر هنوز آن را ندیده‌اند. جوانی که دستش را برای دوربین بالا برده، خبر ندارد که روزی با موهای سفید زیر همان عکس خواهد نشست. برای او، این عکس ثبت یک روز است، اما برای ما دری است به یک عمر. اکنون دست‌ها دو طرف قاب را گرفته‌اند و تصویر روی پاهایش تکیه دارد. لازم نیست چیزی درباره احساسش حدس بزنیم؛ همین کنار هم قرار گرفتن آدم و عکس قدیمی‌اش، به اندازه کافی گویا است. جوانی در این تصویر وزن پیدا کرده است و می‌توان آن را از روی دیوار برداشت و بر روی زانو گذاشت. اگر این صحنه پایان یک فیلم بود، دوربین می‌توانست چند ثانیه بیشتر همین‌جا بماند. محمود خوردبین با لبخند در برابر دوربین نشسته و پس از این همه سال، آن جوان هنوز دستش را بالا نگه داشته است: سلامی از ابتدای راه که در قاب زمان جاودانه مانده است. آرزوی سلامتی برای محمود خان.