چرا تیم امید ایران به بازیکنان میلیاردی نیاز ندارد؟

به گزارش تیترستان؛ به نقل از شکست تیم ملی زیر ۲۳ سال ایران در برابر کره شمالی و حذف از رقابت‌های آسیایی، بیشتر از هر چیز دیگری انتقادات فنی و مدیریتی را به سمت فدراسیون و کادر فنی روانه کرده است. اما در این میان، مسئله‌ای عمیق‌تر و کمتر مورد توجه قرار گرفته است: انگیزه و ساختار اقتصادی فوتبال مدرن.

فهرست بازیکنان تیم امید نشان می‌دهد که بسیاری از آن‌ها، ستاره‌های لیگ برتر با قراردادهای چند ده میلیاردی هستند. این بازیکنان که تجربه حضور در تیم ملی بزرگسالان یا بازی در لیگ‌های خارجی را دارند، برای آن‌ها بازی در مسابقاتی مانند بازی‌های آسیایی جذابیت چندانی ندارد و بیش‌تر آن را یک «ریسک شغلی» می‌دانند.

تحلیل عدم موفقیت تیم امید با حضور این ستارگان را می‌توان به سه محور اصلی تقسیم کرد: الف) انگیزه و روان‌شناسی بازیکن: بازیکنانی که در لیگ برتر به دنبال قهرمانی و پاداش‌های سنگین هستند، در مسابقات زیر ۲۳ سال انگیزه چندانی برای رقابت ندارند و تمام تمرکز آن‌ها بر حفظ سلامتی و انرژی برای رقابت‌های باشگاهی است.

ب) تقویم فیفا و اصطکاک میان باشگاه و فدراسیون: مسابقات زیر ۲۳ سال در روزهای فیفا برگزار نمی‌شود و این موضوع باعث عدم هماهنگی و ایجاد تنش می‌گردد.

ج) ریسک مصدومیت و خلأ قانونی: باشگاه‌ها برای ستاره‌های جوان خود سالانه میلیاردها تومان هزینه می‌کنند، اما تنها در صورتی می‌توانند خسارت ناشی از مصدومیت را دریافت کنند که آن مصدومیت در بازی‌های بزرگسالان رخ دهد. به همین دلیل، ستارگان لیگ برتر در مسابقات امید محتاط عمل می‌کنند.

پیشنهاد راهبردی: باید پارادایم دعوت از بازیکنان تغییر کند و فدراسیون فوتبال باید تیم ملی امید را از میان بازیکنان لیگ‌های پایین‌تر تشکیل دهد. این تغییر باعث افزایش انگیزه و همچنین کاهش اصطکاک با باشگاه‌ها خواهد شد. با این اقدام، فوتبال ایران می‌تواند از ناامیدی ۵۰ ساله در رده امید خارج شود.