احسان حاج‌صفی؛ نماد پایداری در فوتبال ایران

به گزارش تیترستان؛ احسان حاج‌صفی از همان آغاز فصل جاری در ترکیب سپاهان حضور داشته و این فصل به عنوان یکی از عجیب‌ترین فصول تاریخ فوتبال ایران شناخته می‌شود. در این فصل، سپاهان در دقایق پایانی و در دقیقه ۹۶ قهرمانی لیگ را به پرسپولیس واگذار کرد و به نایب قهرمانی بسنده کرد. او در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۸۷ در مقابل استقلال، با گلزنی در یک مسابقه تاریخی، به اوج درخشش خود رسید.

پس از گل تماشایی محسن خلیلی، احسان حاج‌صفی در محوطه جریمه توپ را به گل تساوی تبدیل کرد، اما سپاهان در نهایت با شکست در آخرین ثانیه‌ها، قهرمانی را به پرسپولیس واگذار کرد. یک ماه بعد، اولین بازی ملی او برابر تیم ملی زامبیا بود که در آن دو پاس گل به ثبت رساند و اکنون بعد از ۱۸ سال، همچنان در تیم ملی جایگاه خود را حفظ کرده است.

حاج‌صفی به عنوان یک بازیکن با تجربه، در طی این مدت با ستارگانی چون وحید هاشمیان و مهدی مهدوی‌کیا هم‌بازی بوده و حالا در کنار جوانان جدیدی مانند آریا یوسفی و محمدمهدی زارع بازی می‌کند. در این مدت، او دو قهرمانی لیگ برتر را با سپاهان به دست آورده و تجربه بازی در جام باشگاه‌های جهان را نیز داشته است.

این بازیکن در چهار جام جهانی متوالی به میدان رفته و به عنوان پرافتخارترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران شناخته می‌شود. او با حضور در جام ملت‌های آسیا و همکاری با سرمربیان مختلف، توانسته نظر مثبت بسیاری را جلب کند. با وجود حدود دو سال دوری از تیم ملی، بار دیگر به دعوت به تیم ملی رسید و به رکورد ۱۵۰ بازی ملی دست یافت.

حاج‌صفی، مدافع-هافبکی که هرگز در استقلال و پرسپولیس بازی نکرد، شخصیت آرام و بدون حاشیه‌ای دارد و هیچ‌گاه درگیری و حاشیه‌ای از او دیده نشده است. او برای ۱۸ سال استمرار در سطح اول فوتبال ایران، اراده و پشتکار قابل توجهی از خود نشان داده است. گرچه دو بازی اخیر او با حواشی همراه بود، اما نباید فراموش کرد که او به جایگاهی بزرگ در فوتبال ایران دست یافته است و از نام‌های بزرگی چون علی دایی و جواد نکونام پیشی گرفته است.

در تاریخ فوتبال ایران، مدافعان چپ بزرگی همچون آندرانیک اسکندریان و مهرداد میناوند وجود داشته‌اند، اما احسان حاج‌صفی یکی از نامزدهای کسب عنوان بهترین چپ تاریخ فوتبال ایران خواهد بود. یک اشتباه در بازی مقابل ازبکستان هرگز نمی‌تواند کارنامه درخشان او را تحت‌الشعاع قرار دهد؛ او که در طول دو دهه، همواره مورد احترام سرمربیان و طرفداران بوده است، به عنوان یک سرباز واقعی در خدمت تیم ملی شناخته می‌شود.