طعنه سنگین به تیم ملی؛ چرا فوتبال ایران گل زدن را فراموش کرده است؟
به گزارش تیترستان؛ حمید درخشان، سرمربی اسبق پرسپولیس و کارشناس فوتبال ایران، در آستانه جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ با انتقادی تند از وضعیت گلزنی در فوتبال کشورمان، به تفاوت نگاه تیم‌های ایرانی و باشگاه‌های بزرگ جهان اشاره کرده است. او معتقد است که در فوتبال ایران به جای تمرکز بر گل‌های زده و برنامه‌ریزی برای گلزنی، آمار «امید به گل» به معیاری برای دفاع از عملکرد تیم‌ها تبدیل شده است. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که ضعف گلزنی می‌تواند به یکی از دغدغه‌های اصلی تیم ملی در رقابت‌های پیش رو تبدیل شود. درخشان با مقایسه فوتبال ایران با بارسلونا، به وضوح نشان می‌دهد که فاصله زیادی بین رویکرد تهاجمی تیم‌های بزرگ و تیم‌های ایرانی وجود دارد. او می‌گوید: «بارسلونا ۳۹ گل زده و تفاضل گل ۳۰ مثبت نشان می‌دهد که آنها تا چه اندازه برای گلزنی برنامه دارند.» این در حالی است که به گفته او، تیم‌های لیگ برتری ایران هیچ برنامه مشخصی برای رسیدن به دروازه حریف ندارند.
انتقاد تند از فرهنگ «امید به گل» در فوتبال ایران
درخشان در ادامه صحبت‌هایش با اشاره به اینکه کار به جایی رسیده که تعداد «امید به گل»هایمان را می‌شماریم و با آنها افتخار می‌کنیم، انتقادی صریح به فرهنگ آماری حاکم بر فوتبال ایران وارد می‌کند. او مثال می‌زند: «مثلاً یک تیم دو بر صفر می‌بازد و بعد در آنالیز عملکردش می‌نویسند ما دو گل خوردیم اما ۱۵ امید به گل داشتیم.» این نوع نگاه به آمار، به گفته درخشان، نه تنها کمکی به پیشرفت فوتبال نمی‌کند بلکه باعث می‌شود تا ضعف در تمام‌کنندگی و گلزنی پنهان بماند. او تأکید می‌کند که فوتبال باشگاهی و ملی کشورمان به جایی رسیده که باید به «امید به گل» افتخار کنیم، در حالی که در فوتبال حرفه‌ای، گل زده و نتیجه نهایی است که اهمیت دارد. این اظهارات در حالی است که بسیاری از کارشناسان نیز بارها به کمبود مهاجمان گلزن و ضعف در برنامه‌ریزی تهاجمی تیم‌های ایرانی اشاره کرده‌اند.
این انتقادها در آستانه جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ می‌تواند زنگ خطری برای کادر فنی تیم ملی باشد. تیم ملی ایران در سال‌های اخیر همواره یکی از مدعیان قهرمانی در آسیا بوده است، اما ضعف در گلزنی و بهره‌وری از موقعیت‌ها، بارها به یکی از نقاط ضعف این تیم در رقابت‌های حساس تبدیل شده است. درخشان با طرح این مسئله، یک پرسش جدی را پیش روی فوتبال ایران قرار می‌دهد: آیا می‌توان با تکیه بر آمار موقعیت‌سازی، از ضعف در تمام‌کنندگی عبور کرد؟ پاسخ او منفی است و معتقد است که «امید به گل» شاخصی برای سنجش کیفیت موقعیت‌هاست، اما جای گل واقعی را نمی‌گیرد؛ همان چیزی که در نهایت نتیجه بازی‌ها را تعیین می‌کند.
مقایسه با بارسلونا؛ الگویی که فوتبال ایران از آن دور افتاده است
درخشان برای توضیح بیشتر منظورش، فوتبال ایران را با بارسلونا مقایسه می‌کند و می‌گوید: «بارسلونا ۳۹ گل زده و تفاضل گل ۳۰ مثبت نشان می‌دهد که آنها تا چه اندازه برای گلزنی برنامه دارند.» این مقایسه به خوبی نشان می‌دهد که باشگاه‌های بزرگ جهان چگونه با برنامه‌ریزی دقیق و تمرینات هدفمند، به دنبال افزایش تعداد گل‌های زده و بهبود تفاضل گل هستند. در مقابل، تیم‌های ایرانی اغلب با تکیه بر دفاع متمرکز و ضدحمله، سعی در کسب نتیجه دارند و کمتر به دنبال سلطه بر بازی و خلق موقعیت‌های گل متعدد هستند. این رویکرد اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است نتایجی به همراه داشته باشد، اما در بلندمدت باعث عقب‌ماندگی فوتبال ایران از استانداردهای جهانی می‌شود.
به گفته کارشناسان، یکی از دلایل اصلی این وضعیت، نبود زیرساخت‌های مناسب برای پرورش مهاجمان گلزن و همچنین کمبود مربیان متخصص در امر آموزش گلزنی است. در فوتبال ایران، اغلب تیم‌ها به جای سرمایه‌گذاری بر روی پرورش استعدادهای تهاجمی، به جذب مهاجمان خارجی یا اتکا به بازیکنان باتجربه روی می‌آورند. این در حالی است که در باشگاه‌های بزرگ جهان، آکادمی‌های فوتبال نقش کلیدی در تربیت مهاجمان دارند و برنامه‌های ویژه‌ای برای آموزش تکنیک‌های گلزنی به بازیکنان جوان وجود دارد. درخشان نیز با اشاره به این موضوع، بر لزوم تغییر نگاه مسئولان و مربیان فوتبال ایران تأکید می‌کند و می‌گوید که باید از فرهنگ «امید به گل» فاصله بگیریم و به سمت برنامه‌ریزی برای گلزنی حرکت کنیم.
پیامدهای ضعف گلزنی برای تیم ملی در جام ملت‌های آسیا
با نزدیک شدن به جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷، ضعف گلزنی می‌تواند به یکی از چالش‌های اصلی تیم ملی ایران تبدیل شود. تیم ملی در سال‌های گذشته همواره با اتکا به دفاع مستحکم و هافبک‌های خلاق، موقعیت‌های گل ایجاد کرده، اما در زدن ضربات آخر دقت کافی نداشته است. این مسئله در بازی‌های حساس برابر تیم‌های قدرتمند آسیایی مانند ژاپن، کره جنوبی و استرالیا بیشتر خود را نشان داده است. درخشان با انتقاد از این وضعیت، معتقد است که اگر تیم ملی بخواهد در جام ملت‌ها به موفقیت برسد، باید برنامه‌ای جدی برای گلزنی داشته باشد و به آمار «امید به گل» بسنده نکند. او می‌گوید: «فوتبال باشگاهی و ملی کشورمان به جایی رسیده که باید به امید به گل افتخار کنیم.» این جمله کنایه‌آمیز نشان‌دهنده عمق مشکل است.
از سوی دیگر، این انتقادها در حالی مطرح می‌شود که کادر فنی تیم ملی نیز تحت فشار است تا ترکیب و تاکتیک تیم را به گونه‌ای تغییر دهد که قدرت گلزنی افزایش یابد. برخی کارشناسان معتقدند که حضور مهاجمان جوان و سرعتی در ترکیب تیم ملی می‌تواند به بهبود این وضعیت کمک کند، اما بدون برنامه‌ریزی تاکتیکی مناسب و تمرینات هدفمند، این تغییرات نیز چندان مؤثر نخواهد بود. درخشان با اشاره به تجربه سال‌های حضورش در فوتبال ایران، بر این باور است که ریشه مشکل در سطح باشگاهی است و تا زمانی که تیم‌های لیگ برتری برای گلزنی برنامه نداشته باشند، تیم ملی نیز نمی‌تواند در این زمینه پیشرفت کند. او از مسئولان فدراسیون فوتبال می‌خواهد تا با برگزاری کارگاه‌های آموزشی و تشویق باشگاه‌ها به بازی تهاجمی، زمینه را برای تغییر این فرهنگ فراهم کنند.
در پایان، می‌توان گفت که هشدارهای حمید درخشان درباره ضعف گلزنی در فوتبال ایران، بازتابی از یک واقعیت تلخ است که سال‌هاست گریبانگیر فوتبال کشورمان شده است. آمار «امید به گل» اگرچه می‌تواند نشان‌دهنده تلاش تیم برای رسیدن به دروازه حریف باشد، اما هرگز جایگزین گل واقعی نخواهد شد. فوتبال ایران برای رقابت با تیم‌های بزرگ آسیا و جهان، نیازمند تغییر رویکرد از دفاع‌گرایی صرف به تهاجم برنامه‌ریزی‌شده و پرورش مهاجمان کارآمد است. جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۷ فرصتی است تا تیم ملی نشان دهد که می‌تواند از این چالش عبور کند، اما این امر بدون اصلاحات اساسی در سطح باشگاهی و ملی ممکن نخواهد بود. حال باید دید که مسئولان فوتبال ایران تا چه حد به این هشدارها توجه خواهند کرد و آیا در آستانه رقابت‌های آسیایی، گامی عملی برای بهبود وضعیت گلزنی برخواهند داشت یا خیر.
در حال بارگذاری نظرات...