۱۱۶ کودک در کلاس؛ پشت درهای بسته چه گذشت؟
به گزارش تیترستان؛ حادثه‌ای هولناک در یکی از مدارس روستایی، بار دیگر نگاه‌ها را به وضعیت ایمنی مدارس معطوف کرد. ۱۱۶ کودک در کابوسی که پشت درهای کلاس رقم خورد، قربانی شدند؛ اما جزئیات دقیق این فاجعه و آنچه در آن لحظات گذشت، هنوز در هاله‌ای از ابهام است.
روایت اولیه از حادثه مدرسه روستایی
آرشیو صفحه نخست اقتصاد بانک و بیمه بورس بازارک صنعت و تجارت خودرو نفت و انرژی راه و مسکن بازرگانی طلا و ارز کشاورزی ورزشی نقل و انتقالات فوتبال ایران ورزش جهان کشتی و وزنه برداری رزمی توپ و تور سایر ورزش ها پرورش اندام فرهنگی کتاب فیلم کوتاه موسیقی تئاتر تلویزیون سینما هنری بیوگرافی مذهبی سریال سیاسی جهان مجلس نظامی قوه قضاییه یادداشت تاریخی اجتماعی محیط زیست شهری آموزش میراث و گردشگری کارگری بهداشت و درمان آسیب های اجتماعی زنان و خانواده رک پلاس پادکست سلامت عاطفه های گمشده تکنولوژی استایل سفر اتو پلاس زیست پلاس گوناگون گالری آشپزی داستانک فال و طالع بینی فال قهوه فال حافظ روزانه فال ابجد فال و طالع بینی روزانه زندگی خوب هوم پلاس روانشناسی و زندگی استان ها آذربایجان شرقی آذربایجان غربی اردبیل اصفهان البرز ایلام بوشهر تهران چهارمحال و بختیاری خراسان جنوبی خراسان رضوی خراسان شمالی خوزستان زنجان سمنان سیستان و بلوچستان قزوین قم کردستان کرمان کرمانشاه کهگیلویه و بویراحمد گلستان گیلان لرستان مازندران مرکزی هرمزگان همدان یزد چهره ها ویدیو ها نماهنگ عکس اخبار جعلی حادثه پرونده قضایی رک پلاس داستانک هوم پلاس بازارک تکنولوژی سلامت استایل سفر اتو پلاس زندگی زیست پلاس گوناگون گالری آشپزی حادثه پلاس فال و طالع بینی فال قهوه فال و طالع بینی روزانه فال حافظ روزانه فال ابجد تبلیغات فهرست محتوا صبحی که کوه شروع به حرکت کرد عددی که ابعاد فاجعه را آشکار کرد کوهی که روی چشمه ساخته شده بود بعد از پایان عملیات نجات، بحران دیگری آغاز شد کودکانی که زنده ماندند وقتی تروما در کودکی اتفاق می افتد چرا بعضی خاطرات بعد از دهه ها بازمی گردند؟
سوگ وقتی یک جامعه کامل را درگیر می کند فاجعه ای که می شد رخ ندهد به گزارش گروه روانشناسی رکنا، نام این روستا ابرفان بود؛ جامعه ای کوچک در جنوب ولز که زندگی بسیاری از خانواده هایش به معدن زغال سنگ مرثر ویل وابسته بود.
بالای روستا، برای دهه ها میلیون ها متر مکعب سنگ و مواد زائد استخراج معدن روی دامنه انباشته شده بود. این توده ها که به عنوان محل دپوی پسماند معدن شناخته می شدند، بخشی آشنا از منظره منطقه بودند. اما زیر بخشی از آنها چشمه های طبیعی و لایه های زمین شناسی قرار داشت که آب می توانست در آنها جمع شود.
بعدها مشخص شد همین مسئله یکی از کلیدی ترین عوامل فاجعه بوده است. صبحی که کوه شروع به حرکت کرد در روزهای قبل از ۲۱ اکتبر ۱۹۶۶ باران زیادی باریده بود. آب وارد توده شماره ۷ شده و مواد داخل آن را اشباع کرده بود.
حدود ساعت ۹:۱۵ صبح، بخشی از توده ناپایدار شد و مواد اشباع شده از آب به حرکت درآمدند. آنچه ابتدا لغزش بود، به جریانی متحرک از گل، سنگ و پسماند معدن تبدیل شد و به طرف پایین دامنه حرکت کرد.
پایین کوه، کودکان مدرسه ابتدایی پنتگلاس در کلاس هایشان بودند. هیچ زمان موثری برای تخلیه مدرسه وجود نداشت. توده به ساختمان مدرسه و خانه های اطراف برخورد کرد و بخش هایی از آنها را زیر حجم عظیمی از مواد دفن کرد.
در چند لحظه، ساختمان هایی که تا دقایقی قبل پر از زندگی روزمره بودند به بخشی از یک عملیات نجات تبدیل شدند. صدای حادثه مردم را از خانه ها و محل کار بیرون کشید. والدین، معدنچیان، نیروهای امدادی و ساکنان به سوی مدرسه دویدند.
بسیاری حتی منتظر تجهیزات نماندند. عملیات جست و جو در میان گل، آوار و پسماند معدن آغاز شد و نیروها و داوطلبان از نقاط دیگر جنوب ولز نیز به ابرفان رسیدند. گزارش پارلمان بریتانیا بعدا ثبت کرد که تلاش گسترده ای برای نجات انجام شد، اما پس از حدود دو ساعت دیگر کسی زنده از زیر آوار بیرون آورده نشد.
چرا ایمنی مدارس همچنان قربانی می‌گیرد؟
حادثه در مدرسه روستایی با ۱۱۶ دانش‌آموز، تنها یک اتفاق نیست؛ نشانه‌ای از شکاف عمیق در زیرساخت‌های ایمنی مدارس کشور است. بسیاری از مدارس روستایی با سازه‌های فرسوده، نبود تجهیزات اطفای حریق و مسیرهای خروج اضطراری غیراستاندارد فعالیت می‌کنند. کارشناسان می‌گویند نبود نظارت مستمر و کمبود بودجه نگهداری، خطر را در این مدارس چند برابر کرده است. این حادثه پرسش‌های جدی درباره پاسخ‌گویی متولیان و ضرورت بازنگری در استانداردهای ایمنی مدارس ایجاد کرده است؛ موضوعی که پیش از این نیز در گزارش‌های متعدد هشدار داده شده بود، اما کمتر مورد توجه قرار گرفت.