ژاوی چرا می‌گوید افت رونالدینیو و نیمار بعد از اوج، بیشتر «ذهنیت» بود؟
به گزارش تیترستان؛ رونالدینیو پس از کسب توپ طلای سال ۲۰۰۵، مدتی کوتاه بعد با افت محسوس در سطح عملکرد روبه‌رو شد؛ اما ژاوی توضیح می‌دهد ریشه ماجرا را نباید فقط در حاشیه‌هایی مثل مهمانی دنبال کرد. از نگاه او، وقتی یک بازیکن حس کند «دیگر همه چیز را گرفته»، انرژی رقابت روزمره کم‌کم خاموش می‌شود و این خاموشی در بازی هم دیده می‌شود.
چرا بعد از اوج، انگیزه می‌تواند کم شود؟
ژاوی می‌گوید ورزشکارانی که به یک نقطه پایان‌دار برسند، ممکن است وارد «تله روانی» شوند؛ یعنی ذهن به جای ادامه دادن، روی این فکر قفل کند که راه تمام شده است. در این روایت، رونالدینیو چنین احساسی داشت؛ انگار دوران فوتبال باشگاهی‌اش به پایان نزدیک شده بود.
- رسیدن به افتخارات بزرگ می‌تواند توقع ذهنی را عوض کند
- اگر ذهن «هدف جدید» نسازد، تلاش روزانه هم کمرنگ می‌شود
- افت انگیزه الزاماً با برچسب «مهمانی» توضیح داده نمی‌شود؛ می‌تواند درونی‌تر باشد
مقایسه مسی با رونالدینیو چه تفاوتی را روشن می‌کند؟
ژاوی ذهنیت رونالدینیو را کنار لیونل مسی گذاشته است. او می‌گوید رونالدینیو بعد از رسیدن به همه چیز، شبیه بازیکنی بود که می‌گوید کار را انجام داده؛ اما مسی حتی وقتی جلوتر هم می‌رفت، دنبال «بیشتر» می‌ماند و از تلاش دست نمی‌کشید. در همین چارچوب، نتیجه بازی هم تغییر می‌کند: بازیکنِ اهل ادامه، همان قدرت سابق را حفظ می‌کند.
آیا مسیر نیمار هم همان الگو را دنبال کرد؟
ژاوی این اتفاق را برای نیمار هم تا حدی مشابه می‌داند؛ خصوصاً بعد از جدایی او از بارسلونا و رفتن به پاری‌سن‌ژرمن. او معتقد است اینجا هم مسئله فقط سبک زندگی نیست، بلکه این است که ذهن بازیکن چطور مسیر بعدی را تعریف می‌کند. وقتی تعریف مسیر عوض نشود، انگیزه مثل سابق دوام نمی‌آورد.
در پایان، ژاوی روی یک معیار ساده دست می‌گذارد: اگر خودِ فرد متوجه افت ذهنیت نشود، دیگر بعید است همان بازیکن قبل بماند. او مثال می‌زند که برای مسی و کریستیانو رونالدو، چنین افت انگیزه‌ای در روایت او رخ نداده است—و همین، چرا آنها «مثل هیولا» عمل کرده‌اند.