پشت پرده اظهارات عجیب رئیس دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ چرا هیچ‌کس حاضر به پرستاری نیست؟
به گزارش تیترستان؛ در روزهایی که نظام سلامت کشور با چالش‌های متعدد دست و پنجه نرم می‌کند، اظهارات رئیس دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره کمبود داوطلب برای استخدام پرستاری، بار دیگر زنگ خطر را برای آینده خدمات درمانی به صدا درآورده است. سیدرضا رئیس‌کرمی در مراسم تجلیل از پرستاران که در بیمارستان مرکز قلب تهران برگزار شد، با اشاره به اینکه از نظر مجوز استخدام و تأمین اعتبار مالی هیچ محدودیتی وجود ندارد، تأکید کرد که تعداد داوطلبان برای جذب در این حرفه کافی نیست و همین مسئله تأمین نیروی موردنیاز مراکز درمانی را با دشواری جدی مواجه کرده است. این سخنان در حالی بیان می‌شود که به گفته کارشناسان، شرایط اقتصادی و فشارهای معیشتی، انگیزه جوانان برای ورود به حرفه پرستاری را به شدت کاهش داده و بسیاری از دانش‌آموختگان این رشته ترجیح می‌دهند راهی بازار کار در خارج از کشور شوند یا به مشاغل دیگر روی آورند.
چرا پرستاران از سیستم درمانی فرار می‌کنند؟
رئیس دانشگاه علوم پزشکی تهران در ادامه سخنان خود به مشکلات پرداختی پرستاران اشاره کرد و اذعان داشت که با وجود تلاش‌های صورت‌گرفته برای اصلاح حقوق و افزایش دریافتی‌ها، رشد تورم موجب شده است که افزایش پرداخت‌ها متناسب با هزینه‌های زندگی نباشد. این اعتراف صریح نشان می‌دهد که حتی اقدامات حمایتی دانشگاه نیز نتوانسته است فاصله میان درآمد و هزینه زندگی پرستاران را پر کند. به عبارت دیگر، پرستاری که باید با آرامش خاطر به مراقبت از بیماران بپردازد، خود درگیر محاسبه حقوق و اضافه‌کاری و تأمین هزینه‌های اولیه زندگی است. این وضعیت باعث شده است که بسیاری از نیروهای جوان و متخصص، انگیزه خود را برای ماندن در این حرفه از دست بدهند و به دنبال فرصت‌های شغلی با درآمد بالاتر و فشار روانی کمتر باشند.
از سوی دیگر، کمبود نیروی پرستاری به افزایش بار کاری و اضافه‌کاری اجباری برای پرستاران شاغل منجر می‌شود که خود عاملی برای فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت مراقبت از بیماران است. رئیس‌کرمی نیز به این نکته اشاره کرد که برای کاهش اضافه‌کاری پرستاران و بهبود شرایط کاری آنان، باید تعداد نیروهای پرستاری متناسب با نیاز مراکز درمانی افزایش یابد و جذب نیروی جدید با جدیت دنبال شود. اما پرسش اصلی این است که چرا با وجود مجوز استخدام و تأمین اعتبار، هنوز داوطلبی برای این شغل وجود ندارد؟ پاسخ را باید در مجموع عوامل اقتصادی، اجتماعی و روانی مرتبط با حرفه پرستاری جستجو کرد که در سال‌های اخیر به شکل نگران‌کننده‌ای تشدید شده است.
روایت مسئولان از دردهای پرستاری؛ از کمبود نیرو تا دغدغه معیشت
در همین مراسم، دیگر مسئولان نیز به ابعاد مختلف مشکلات پرستاران پرداختند. رضا شروین بدو، معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی تهران، با تأکید بر نقش بی‌بدیل پرستاران در ارائه خدمات درمانی گفت که حتی با بهترین تجهیزات پزشکی و حضور پزشکان برجسته، بدون پرستاران نمی‌توان خدمات مؤثری به بیماران ارائه کرد. وی پیگیری مطالبات مادی، معنوی و حمایتی پرستاران از جمله تعرفه‌های پرستاری را ضروری دانست و بر تلاش دانشگاه برای حمایت از این گروه تأکید کرد. این اظهارات نشان می‌دهد که مدیران ارشد نظام سلامت به اهمیت جایگاه پرستاری واقف هستند، اما به نظر می‌رسد که اقدامات عملی هنوز نتوانسته است مشکلات موجود را برطرف کند و شکاف میان وعده‌ها و واقعیت‌های میدانی همچنان پابرجاست.
عباسعلی کریمی، رئیس مرکز قلب تهران، نیز با تأکید بر ضرورت توجه عمیق‌تر به جایگاه پرستاران گفت که پرستار باید دغدغه اصلی‌اش سلامت و درمان بیمار باشد، نه محاسبه حقوق و اضافه‌کار و نگرانی درباره تأمین هزینه‌های زندگی. وی افزود که این مسائل باید دغدغه مدیران و مسئولانی باشد که مسئولیت اداره مراکز درمانی را بر عهده دارند. این سخنان در حالی بیان می‌شود که بسیاری از پرستاران معتقدند که در عمل، نه تنها دغدغه‌های معیشتی آنان جدی گرفته نمی‌شود، بلکه حتی در تصمیم‌گیری‌های کلان نیز کمتر به نظرات آنان توجه می‌شود. سیمین رنجبران، مدیر امور پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران، نیز از اقدامات انجام‌شده مانند پرداخت‌های به‌موقع، توسعه خدمات رفاهی، راه‌اندازی مهدکودک و اختصاص پانسیون به تعدادی از پرستاران خبر داد و بر ضرورت تداوم حمایت‌ها تأکید کرد.
آینده مبهم حرفه پرستاری؛ از مهاجرت نخبگان تا بحران نیروی انسانی
اظهارات مسئولان در حالی است که آمارهای رسمی و غیررسمی از مهاجرت بیش از ده هزار دانش‌آموخته دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال‌های اخیر خبر می‌دهند و بسیاری از آنان ترجیح می‌دهند در کشورهای دیگر به فعالیت بپردازند. این مهاجرت نخبگان، ضربه بزرگی به نظام سلامت کشور وارد می‌کند، زیرا سرمایه‌گذاری‌های کلان برای تربیت نیروی انسانی متخصص، در نهایت به نفع بازارهای خارجی تمام می‌شود. همچنین، انتظار شش‌ماهه برای جراحی در بیمارستان‌های دولتی و هزینه‌های بالای برخی جراحی‌ها، نشانه‌هایی از فشار مضاعف بر سیستم درمانی است که بخشی از آن ناشی از کمبود نیروی پرستاری و نارضایتی شغلی آنان است. احمد نجاتیان، رئیس کل سازمان نظام پرستاری، نیز کمبود نیرو و دشواری جذب را نشانه وجود اشکال در مدیریت دانست و بر ضرورت رسیدگی به مطالبات معیشتی و تأمین حداقل‌های اقتصادی پرستاران تأکید کرد.
بدون شک، حل بحران نیروی انسانی در حرفه پرستاری نیازمند رویکردی چندبعدی است که هم شامل بهبود فوری شرایط معیشتی و رفاهی پرستاران شود و هم به مسائل ساختاری مانند تعرفه‌گذاری، نظام پرداخت، امنیت شغلی و مشارکت آنان در تصمیم‌گیری‌ها بپردازد. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که صرف افزایش حقوق بدون توجه به تورم و سایر عوامل، نمی‌تواند مانع از فرار نیروها از این حرفه شود. از سوی دیگر، باید به فرهنگ‌سازی و ارتقای جایگاه اجتماعی پرستاری نیز توجه کرد تا جوانان با انگیزه و افتخار به این حرفه روی آورند. در غیر این صورت، پیش‌بینی می‌شود که در سال‌های آینده، کمبود پرستار به بحرانی جدی تبدیل شود و دسترسی مردم به خدمات درمانی با چالش‌های بیشتری مواجه گردد. مسئولان باید بدانند که بدون پرستاران، هیچ سیستم درمانی قادر به ارائه خدمات مطلوب نخواهد بود و امروز زمان آن رسیده است که به جای شعار، اقدامات عملی و ملموس برای حمایت از این قشر زحمتکش انجام شود.
در حال بارگذاری نظرات...